Zeggen we al niet te veel?

Soms weten we niet wat zeggen. Want er gewoon zijn kan al zoveel doen.

 

Ken je het moment dat een verhaal je zo diep raakt, dat je niet weet wat je moet zeggen? Toch wil je vanuit de grond van je hart iets zeggen. De ander kijkt je zelfs vertwijfelend aan: ‘zeg iets’, ‘eender wat …’ Je bevriest. Liefst van al zou je willen zeggen dat het wel goed komt. Maar ook dat kan je niet beloven. Je voelt je slecht. Want op het moment dat ze je écht nodig hadden, weet je niet wat je moet doen.

 

Je hoeft je niet slecht of schuldig te voelen. Niet weten wat zeggen is niet zo heel erg. Ook al denken wij van wel. We worden geleerd dat we iets troostend moeten zeggen. Dat we de ander moeten opbeuren. Terwijl woorden maar zo veel kunnen doen. Er gewoon zijn, kan een veel grotere betekenis hebben. Als je zo diep geraakt bent, dat je er zelfs geen woorden voor hebt, dan heb je hen gehoord. Als jij ervoor kan zorgen dat mensen zich gehoord en gezien voelen, dan ben je van ongelooflijke waarde. Ook al ben je sprakeloos.

 

Niets is belangrijker dan het lichaam. Want woorden zijn oppervlakkig, het is de emotie die raakt. En als jij die emotie kan laten vloeien, dan herstelt het lichaam zich en dan is er ruimte voor rust.  Laat dat het mooiste cadeau zijn dat je iemand kan geven.

 

Dus als je volgende keer niet weet wat zeggen, luister dan. Kijk elkaar in de ogen en voel wat er aan de hand is. Je zal van ontelbare waarde zijn. Hoe vaak zeggen we wel niet ‘ik ben er voor je’. Wel in dat geval ben je er. Letterlijk. Want er gewoon zijn, kan zoveel doen.

 

Wanneer is er nog eens iemand voor jou geweest?