Wachten op betere tijden

Een van mijn coachees is ongelukkig op zijn werk. Hij doet het al een jaar niet meer graag. Maar het is een klein familiebedrijf en hij is belangrijk in zijn functie. Hij kent het reilen en zeilen. En het bedrijf is ook goed voor hem. Dus hij wilt niet uit zijn gouden kooi. Het is zelfs geen kwestie van ander werk vinden. Hij krijgt wekelijks wel een aanbieding. Hij weet wat hij wilt doen, hij kan het gewoon niet zeggen. Want ze beloven hem steeds weer iets nieuws.

 

Een andere coachee stuurt elke week dezelfde mail rond in verband met de papiermand. En elke week blijft het probleem zich stellen. Hij heeft zelfs al in het groot een papier opgehangen in de ‘refter’ en bij de ingang van de bureaus. Dus iedereen moet het al gezien hebben. Het kan niet anders. Hij zegt zelfs dat mensen die mail beu zijn ondertussen. Alleen werken ze in shiften. Hierdoor kunnen deze collega’s hem niet helpen. Als ik hem vraag of hij de personen al direct heeft aangesproken, dan zegt hij neen. Het is toch geen kleutertuin zeker… Ook hij wacht en hoopt dat zijn mails plots effect geen hebben. 

 

Zwijg jij ook in plaats van te zeggen wat je moet zeggen? Waarschijnlijk wel. Ik ken geen persoon die het niet doet. Want dat is zoveel makkelijker. Door te zwijgen, ben je er van af. Je hoeft zo geen conflict aan te gaan. Hierdoor worden moeilijke situaties vermeden. De enige die er last van heeft, ben jij zelf. Ja jij. Jij bent degene die zijn kas aan het opvreten is.

 

Dat is toch tot dat de bom ontploft. Want denk je nu echt dat je collega’s dat niet voelen? Het feit dat jij zit stressen over je werk. Dat jij eigenlijk weg wilt. Of die mails die jij élke week opnieuw stuurt… Op lange termijn verziekt dit gewoon. Vergelijk het met een berg die je moet beklimmen. Telkens als je hoger wilt geraken is iemand wat moe of zwak. Dus je wandelt rond de berg ipv te klimmen. Zo heb je ook het idee dat je goed bezig bent.

 

Ik hoor vaak: ‘Dat is hier gewoon zo. Dat went wel’ of ‘In het begin zei ik daar iets van. Maar ge wordt dat beu’. En ik geloof je daar in. Toch hoeft het zo niet te gaan. Als ik vraag om zo’n situatie te omschrijven dan krijg ik vaak het beeld van een donkere wolk die alles verstikt. Alsof de Dementors uit Harry Potter al het goede uit je komen zuigen. Zodat je leeg en levenloos achterblijft.

 

We willen het er gewoonweg niet over hebben. Het vraagt zoveel energie en het is toch maar tijdelijk beter. Dus we wachten gewoon af. We hopen dat het ooit wel beter wordt. En zo niet, dan proberen we er mee te leven. Ook al frustreert het ons. We moeten gewoon lang genoeg volhouden. Lang genoeg op onze tanden bijten. En dan wordt het beter.

 

Laat me niet lachen.

 

En wat als je dat nu eens niet doet. Wat als ik nu zeg dat er een korte pijn is. Een pleister trekken we er ook snel af want dat doet minder pijn. Hij moet er sowieso af. De vraag is alleen hoelang wil je over de pijn doen. Wil jij in een rechte lijn de berg over of kies je er voor om hem al cirkelend te beklimmen? Dat is de vraag die je jezelf moet stellen. Ik weet in ieder geval dat het op lange termijn beter is om je assertief op te stellen. Door je assertief op te stellen kies je inderdaad voor de korte pijn. Je gaat nog steeds je berg beklimmen maar wel in een rechte lijn.

 

Door de mensen persoonlijk aan te spreken over de papiermand gaat dit veel sneller opgelost zijn. Zo creëer je verantwoordelijkheid. Daarbovenop moet je zelf niet meer elke week een mail versturen en kunnen de collega’s zich ook niet meer frustreren over die mail. Hetzelfde geldt om tegen je baas te zeggen dat je ontslag neemt. Ja je moet door die zure appel. Maar je kan je daarna wel concentreren op de job die je echt wilt doen. Zonder passief te hopen op betere tijden. Als je weg moet en het regent, dan blijf je toch ook niet binnen tot het weer droog is. 

 

Relaties zijn daar ook een typisch voorbeeld van. Het gaat niet meer maar je blijft toch volhouden. Zeker als je samen een huis hebt gekocht of kinderen hebt. Tot er een misstap gebeurd. Dan gaat het in eens heel snel en gaan we over tot een vechtscheiding. Het spijt me, maar als de relatie in stand gehouden wordt met rationele argumenten, dan weet ik zelfs niet waarop je nog aan het wachten bent.

 

Onlangs hoorde ik het verhaal van een vrouw die op 72ste nog gescheiden is. Ik geloof niet dat die liefde plots over gegaan is. Dat is volgens mij een heel trage pleister geweest. En het magnifieke van alles is, ze vindt het de beste beslissing die ze ooit genomen heeft. Ze voelt zich weer vrij. Alsof ze voor het eerst in lange tijd terug echt kan ademenen.

 

Dat is zeker geen pleidooi om snel op te geven. Maar ik ben er wel van overtuigd dat je zelf weet wanneer je opgeeft of gewoon je hart volgt. Want ik merk dat ook in mijn eigen moeilijke periodes. Ik heb zelf ook moeilijke besluiten moeten nemen. En ik fleurde steeds op na zo’n besluit. Het was telkens een nieuwe start en dat is spannend. Het gaf me goesting. Goesting om te leven en om verder een leven uit te bouwen. Ik kreeg er ook meer zelfvertrouwen door want ik zocht mijn eigen weg. En zelfvertrouwen is het mooiste cadeau dat je aan jezelf kan geven.