De verwachting die we van onszelf hebben is onmenselijk

Lies zit tegenover me en heeft het moeilijk. Tegen elke verwachting in was haar internet was uitgevallen tijdens de trouw van haar zus. Zo gaat dat nu eenmaal in corona tijd. Als iemand trouwt, volg je dat online. Lies heeft een deel van de ceremonie gemist en ze is er kapot van. Ze schaamt zich diep en voelt haar schuldig. Ze was er niet voor haar zus! Haar zus daarentegen vindt het niet zo erg. Ze was heel blij dat Lies op tijd terug was voor het ‘ja-woord’.

 

Lies heeft ondertussen alles al gehoord 

  • Het is jouw schuld niet.
  • Je kan er niets aan doen.
  • Het geeft niet
  • Trek het je niet aan

 

Maar Lies trekt het zich wel aan. In haar ogen heeft ze de trouw van haar zus gemist. Als het omgekeerd zou zijn, zou Lies het haar zus vergeven. Dat geeft ze toe. Maar voor haarzelf vindt ze het niet kunnen.

 

Voor anderen zijn we heel vaak mild en begripvol. Zelden zeggen we tegen iemand anders “ik had meer van je verwacht.” Of ze moesten natuurlijk echt teleurstellen. Waarom zijn we toch zo streng voor onszelf? Waarom ben jij zo streng voor jezelf. Je vergeeft iedereen. Je vindt voor iedereen een excuus. Want er zijn altijd wel ergere dingen in de wereld. Behalve voor jezelf. Jij moet blijkbaar aan elke verwachting voldoen. Zelfs als niemand die verwachting lijkt te hebben. Toch moet jij perfect zijn. Zonder fouten. Want als dat niet is, dan stel je jezelf teleur. Nochtans ben je de eerste die roept, dat fouten maken niet erg is. Dat alles op te lossen valt.

 

Teleurstellen is nooit leuk. Maar als je anderen kunt vergeven. Dan moet je misschien jezelf ook leren vergeven.

 

Op welk gebied mag jij gerust wat milder zijn voor jezelf? Want zelfs met een lagere lat, is het meer dan genoeg. Wil je dat mij delen? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *