Verantwoordelijkheid nemen: Daar word ik niet voor betaald

Verantwoordelijkheid: Nemen of ontlopen?

Het frustreert me. Sophie doet haar werk niet meer en is nalatig, dus begint Stef zijn verantwoordelijkheid ook te ontlopen.

 

Ik ben er achter gekomen dat Stef niet meer classificeert. Ik ging er vanuit dat het veel te druk was. En dat hij prioriteiten moest stellen. Toen ik polste of er iets gebeurd was, bleek er niets aan de hand te zijn. Hij doet dat gewoon niet meer. Waarom niet? Omdat Sophie haar meetings niet meer blokkeert in haar agenda. En er is niemand die er iets van zegt. Dus Stef vond dat ze van hem dan ook maar niets mogen zeggen.

 

Je herkent dit verhaal ook wel. Er is spanning op het werk en je collega’s proberen precies nog om ter minst te doen. In het begin proberen mensen zichzelf nog te motiveren. Maar na verloop van tijd kruipt het in ieders vel. Want als de ene het niet doet, waarom zou ik het dan wel doen.

 

De sfeer is nog ver te zoeken. En mensen geven het op. Want als ze zich blijven inzetten worden ze zelf de dupe ervan. Zij nemen steeds meer hooi op hun vork terwijl de rest zich laat hangen. En ik vraag dan regelmatig, waarom zeg je er niets van. Dan is het antwoord vaak: ‘dat is niet aan mij om te zeggen.’ Of ‘dat is mijn job niet’. Als de baas er al niets om geeft. Waarom zou ik het dan doen?

 

Er is duidelijk een probleem. De sfeer is zo negatief, dat niemand zijn verantwoordelijkheid nog wilt nemen. En vooral dat iedereen naar elkaar kijkt om te veranderen. Je weet wel, de balk en de splinter.

 

Verantwoordelijkheid

Het probleem is dat mensen hun verantwoordelijkheid niet meer nemen. Stef doet het niet meer omdat hij zich ergert aan Sophie. En blijkbaar neemt de leidinggevende ook geen verantwoordelijkheid meer. Want hij zegt er niets van.

 

Maar je bent zelf ook even schuldig. Ook jij ontloopt je verantwoordelijkheid. Ook jij kijkt naar iemand anders om het op te lossen. Zo niet zou jet niet zeggen: ‘Het is niet aan mij’ of ‘niet mijn job’.

 

Feedback

Hoe pak je dat dan aan? Dat is makkelijker dan je denkt. De feedback regel is hier een handig middel voor. Je bespreekt

  • Feiten
  • Gevoelens
  • Impact
  • Toekomst

 

Als je hier meer wilt over lezen, dan kan dat via mijn E-book.

 

Feiten

Begin met een droge opsomming van de feiten. Puur en alleen de feiten. Geef geen interpretatie van wat er aan de hand is. Vul ook niet in waarom de persoon het niet meer doet.

 

Feit: Stef categoriseert niet meer.

 

Gevoelens

Wat doet dat me jou? Je kan niet zeggen dat het niets met je doet. Want je stoort je er klaarblijkelijk aan.

 

Gevoelens: Dat enerveert mij.
Ik word door boos om.
Ik voel mij onzeker.

 

Impact

Wat is het gevolg van het feit en je gevoelens.

 

Impact: Ik neem geen pauze meer zodat het werk bij blijft.
Ik pieker ’s nachts over al het werk dat blijft liggen. Hierdoor slaap ik slecht en heb ik moeite om me te concentreren op mijn eigen werk.

 

Toekomst

Hoe kan het terug goed gemaakt worden? En welke afspraken ga je maken.

 

Toekomst: Ik zou graag hebben dat jij terug categoriseert. Kunnen we afspreken dat je dat vanaf nu terug doet?
Ik wil dat jij terug categoriseert zodat ik terug rustig kan slapen. Als je weigert om je werk te doen, dan ga ik onze baas betrekken.

 

Conflict vermijden?

Vind je het echt niet aan jou om daar iets van te zeggen. Want je wilt eigenlijk geen conflict op de werkvloer? Dan kan je toch je verantwoordelijkheid nemen. Dan doe je hetzelfde maar tegen je leidinggevende ipv je collega.

 

Feit: Stef categoriseert niet meer.

 

Gevoelens: Dat frustreert mij en slaap daardoor slecht.

 

Impact: Daardoor gaat mijn eigen werk achteruit en moet ik bijwerken voor hem.

 

Toekomst: Ik zou graag hebben dat je dat vandaag mag met Stef bespreekt. Als je dat niet doet, dan interpreteer ik het zo, dat categoriseren niet belangrijk is. Maar dan vind ik wel dat we moeten afspreken -als team- om dat niet meer te doen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *