Mijn verleden

 

Ik ben de jongste van 3 zonen. En ik had heel wat moeite om mijn plaats te vinden in mijn familie. Ik merkte al snel dat ik veel aandacht kon krijgen als ik de brave lieve behulpzame jongen was. Die voor iedereen klaar stond. Zo kon ik gemakkelijk geliefd zijn. Ik zag mijn moeder dit immers ook doen. Dus iedereen helpen was het beste wat ik doen, dacht ik.

 

Voor iedereen klaar staan. Dat is toch ook wat goede brave mensen doen. Dat doe je voor vrienden. Dus dat deed ik. Want anders zou ik een slechte vriend zijn. Misschien dacht ik zelfs dat ik een slecht mens zou zijn, als ik niet voor iedereen klaar stond. En door veel te helpen, bouwde ik veel vriendschappen op. Of dat dacht ik toch. Want ik stond dag en nacht klaar voor mijn vrienden. Zelfs als het met mij niet goed ging. Of ik nu ziek was of niet. Of ik nu hoofdpijn, rugpijn of last van mijn schouders en nek had. Ik zou en moest klaar staan. Tot ik er onderdoor ging.

 

Toen was er niemand voor mij. Daar stond ik dan, helemaal alleen. Hoe hard ik ook altijd mijn best had gedaan. Hoe geliefd ik ook was. Ik was alleen. Ik deelde in het leed van al mijn vrienden, maar hun liefde was niet voor mij. Zo stom was ik. Want ik realiseerde me toen, dat hoe hard ik ook mijn best zou doe, ik zou nooit de favoriet zijn. Ik zou nooit diegene zijn die als eerste werd opgebeld voor plezier te maken.

 

Nadat ik zo diep gezonken was en dat besefte, veranderde er veel. Ik begon aan mezelf te denken. Ik begon mezelf op de eerste plaats te zetten. En eenmaal ik aan mijn eigen geluk begon te denken, is mijn leven snel beginnen veranderen. Al de klachten over mijn rug, nek, schouders verdwenen als sneeuw voor de zon. Ook van mijn hoofdpijnen had ik geen last meer. En dat brengt me zelfs niet het grootste plezier in mijn leven. Neen. Waar ik zelf het blijst mee ben? Is dat ik nu gelukkig ben. Dat ik echte vrienden heb. Vrienden waarmee ik wel plezier kan hebben. Vrienden die me weten wonen om plezier te maken. Vrienden die om mij geven, die er ook voor mij zijn. Voor wie ik ben, en niet voor wat ik doe.

 

Let op. Mensen helpen vind ik nog steeds iets nobel. En ik sta nog altijd klaar voor iedereen. Maar ik denk wel eerst aan mezelf. Want ik kan pas anderen helpen als ik zelf in orde ben. En ik denk dat het beter is als we dat allemaal doen. Ik vind dat we eerst voor onszelf moeten zorgen, zodat we instaat zijn om te kunnen zorgen voor een ander. Daarom is het ook mijn mening dat je zelf verantwoordelijk bent als mensen van je profiteren. Net zoals ik verantwoordelijk was dat ik van me liet profiteren. Ik vind dat je dat niet op de ander mag steken. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk.

 

Het is omdat ik niet meer van mij laat profiteren, dat ik kan genieten van wat ik graag doe. Van mijn geluksmomentjes. Gewoon, omdat ik opkom voor wat ik zelf wil. En niet continue bezig ben met wat iemand anders wilt. 

 

Mijn geluksmomentjes in het leven

 

Het allergrootste geluk in mijn leven, is mijn man. Met hem deel ik liefde en leed. Daarnaast hou ik van de lentezon, sushi, musicals en een lekker glas wijn. Liefst van Chili of Argentinië. Wanneer ik dat allemaal kan combineren met een brandend vuur ben ik de gelukkigste man die er is. Ik hou van vuur. Het kalmeert me, doet me reflecteren en maakt me gelukkig. Daarom dat ik binnenshuis veel kaarsen brand. Soms moet ik ook even alleen kunnen zijn. Dan ga ik lopen of (online) game ik. Oh ja en mijn verbeelding is ongelimiteerd. Op een podium staan is me dan ook niet vreemd.

Wil je met mij samenwerken?
Contacteer me via onderstaande knop.