Huiveren met de vraag – Hoe gaat het?

1 woord antwoorden

Ik vind het een vreselijke zin. Hoe gaat het met je. Een van mijn coaches stelde hem afgelopen dinsdag. En het erge van alles is, hij zei er zelf bij: Ik weet dat je die vraag haat. Ik schets kort het gesprek

 

*Ik: Als je dat weet, waarom stel je ze dan?
*Hij: Ik wil weten hoe het met je gaat.
*Ik: Maar waar doel je dan op. Met het project, in mijn relatie, in het algemeen, …
*Hij: Wat je wilt. Neem nu maar algemeen. 
*Ik: Daar word je niets wijzer van. Want dan is het antwoord goed.
*Hij: Antwoord dan niet goed.
* Ik: Als goed niet het antwoord is dat je wilt horen. Maak je vraag dan concreet… 
– En de rest van het gesprek bespaar ik je. 

 

Hoe vaak heeft die vraag nu al echt iets opgebracht? Elke dag opnieuw vroegen je ouders als je thuis kwam van school: hoe was het op school? En wat zei jij, goed. Zij drongen misschien nog wat aan, maar een echt gesprek is het nooit geworden. Die vraag start geen conversatie. We antwoorden gewoon met 1 woord. Goed, ça va, druk, moe, zoals gewoonlijk, niets speciaal, …

 

Plus je moet toe geven dat we die vraag meestal maar uit beleefdheid stellen. We willen in de meeste gevallen geen degelijk antwoord. Denk maar aan je collega’s. Hoe vaak is dat niet gewoon de opener van de dag. Hey alles goed? Hey, ça va? Stel dat die persoon echt zou zeggen: Neen het gaat totaal niet. Ben je dan klaar om alles opzij te zetten en met die persoon te praten?

 

Ik heb het eenmaal aan de hand gehad. Ik stelde de vraag aan een collega waar ik niet zo heel veel contact mee had. En op dat moment was het gewoon uit beleefdheid. We deden dit trouwens altijd zo. Een op een dag antwoordt ze: Om eerlijk te zijn, slecht. Ik voelde ook dat ze het meende en dat het echt niet ging. Mijn reactie was op dat moment waarschijnlijk de slechtst mogelijke keuze ooit van mij. Eerlijk als ik ben, zei ik: Ik had niet verwacht dat je zou antwoorden. Ik hoopte op goed en dat we dan verder konden… Haar antwoord was nog beter: stel de vraag dan niet. (Het is uiteindelijk goed gekomen.)

 

Ze had gelijk. Ik had gewoon die vraag niet moeten stellen. Ik antwoord zelf trouwens ook nooit op die vraag. Als iemand aan mij vraagt ‘alles goed’, dan antwoord ik op de vraag:
* Wat ben je aan het doen?
* Hoe was het om tot hier te geraken?

 

Ik antwoord dus altijd met een activiteit. Als ik telefoon krijg wordt die vraag ook altijd gesteld. Meestal gaat het als volgt:
* Zij: Stoor ik?
* Ik: Neen, vertel het eens.
* Zij: Alles goed? 
* Ik: Ik ben mijn nieuwe blog aan het schrijven. En het vlot wel. 
– Zie je, nu hebben ze iets om over door te vragen als ze willen.

 

Of als ik ergens aankom en mensen zien me voor het eerst die dag/avond 
* Zij: Alles goed? 
* Ik: Ik was aangenaam verast dat het niet regende. / Dat er geen file was. / Dat de trein op tijd was. / …  
Of 
* Ik: Het viel wat tegen om hier te geraken maar ik ben blij dat ik er ben. 

 

Dat is iets heel anders dan antwoorden met goed. Er is een kans om in te pikken op wat ik vertel. Ik geef je een dagelijkse situatie.

 

Mijn vriend werkt bijna altijd tot 22:00. En voor hij naar huis komt belt hij altijd. Dan begint hij steevast met dezelfde vraag
* Hij: Hoe is het daar?
Ik antwoord dan altijd alsof ik de vraag hoor: Wat ben je aan het doen?
* Ik: Ik ben een boek aan het lezen / TV aan het kijken / Gamen / … 

 

Je begrijpt het wel. Ik antwoord dus niet op zijn vraag. Maar wel op een vraag waarover ik iets kan vertellen. Niet met 1-woord antwoorden zoals: goed of slecht of druk…

 

De reden waarom ik dat doe is simpel. Met 1 woord antwoorden is niemand iets. Dat maakt elk gesprek moeilijker. De ander moet beginnen trekken en sleuren om het gesprek op gang te zetten. Terwijl als je antwoordt met een verhaal of een activiteit, dan geef je de andere mogelijkheden om in te pikken. 

 

Mijn vriend kan bijvoorbeeld vragen
* Wat ben je aan het lezen / kijken?
* Is het spannend? En wat maakt dat het spannend is? (of een andere emotie)
* Vlot het boek / programma (indien het een reeks is)? 

 

Tijdens het gamen laat hij me met rust.

 

Het is duidelijk. Als je een verhaal geeft, is het makkelijker om bijvragen te stellen zonder dat iemand moet sleuren. Op de bijvragen antwoord je ook niet gewoon met 1 woord. En zo heb je makkelijker conversaties. 

 

PS: Mocht je interesse hebben in dagdagelijkse communicatie, laat het me dan weten. Ik heb hier een gratis training over.