Erkenning is meer dan een takenlijstje afwerken

Erkenning moet je vragen

Ik mag van Dries zelfs niet meer naar de winkel! Sinds corona doet hij alles hier. Hij doet de dagdagelijkse taken, gaat naar de winkel, kookt, … Terwijl hij natuurlijk ook nog gewoon zijn 40 uren werkweek heeft. Ik hoef van hem enkel de ‘gespecialiseerde’ taken te doen. Ramen wassen, afvoerputjes leegmaken, … Maar gisteren werd het hem allemaal te veel. Ik had al de hele dag door dat er iets van zijn lever moest. En ik had een vermoeden dat het over gebrek aan erkenning zou gaan. Hij was echter nog niet klaar om het uit te spreken.

 

Na hem wat ruimte te geven kwam het er uiteindelijk uit. Hij zou graag hebben dat ik de kleine zaken bij hou. Daarmee bedoelde hij de glazen wijn onmiddellijk afwassen, papiertjes direct in de vuilbak gooien en zo verder. Je weet wel, kleine moeite. Lang verhaal kort, hij heeft verteld en ik heb geluisterd. Waardoor hij zich onmiddellijk terug beter voelde. Dat is wat begrepen worden doet. Dat is de kracht van erkenning.

 

Het ging hem gisteren dus echt niet over die glazen wijn of papiertjes. Neen. Want als dat het geval was, zou ik ’s ochtends geen lege zakken chips of koekjes aantreffen. Het ging er om dat hij erkenning wou. Erkenning voor zijn harde werk. Hij houdt dan ook het huishouden recht op dit moment. Alleen zal hij dat zo niet vragen. Hij gaat niet om erkenning vragen. Want dat is niet tastbaar.

 

Dus ik vroeg hem wat hij echt wou zeggen. Hij gaf concrete voorbeelden van wat hij wou. En als ik dat zou doen, dan zou dat voor hem betekenen dat het in orde is. Als je dit doet, dan… Daarom de vraag: Wat wil je nu echt zeggen?

 

Want hoe gaat er meestal aan toe. Je zegt wat er op je lever ligt. Hierdoor gaat het dan een week goed. Misschien zelfs 2 weken. Daarna is alles terug bij het oude. Alsof er niets veranderd is. En op zich is dat normaal. Ook al vind jij van niet. Jij bent iets beu. Jij geeft aan wat de ander moet doen om het goed te maken. De ander doet dat. En na 2 weken ben jij terug gelukkig. DUS kan voor hem het oude leven terug herbeginnen. De missie is immers geslaagd: jij bent terug gelukkig. Alleen had jij een andere missie. Jammer genoeg, is die niet uitgesproken. Jij hebt enkel de taakjes uitgesproken. Niet de erkenning die ontbrak.

 

Hoe zou het nu voor je zijn als je nu eens echt zei wat je denkt? Als je tegen iemand zou zeggen dat je erkenning wilt. Dat jij je niet gewaardeerd voelt. Denk je dan dat die persoon na 2 weken ook foert zou zeggen? Zou iemand na 2 weken zeggen: FOERT ik wil jou niet waarderen? Want als dat zo is, zou ik eens nadenken of je met die persoon wel wilt samenleven.

 

Krijg je de erkenning die je wilt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *