Eenzaamheid in tijden van Corona

Eenzaamheid ten opzichte van sociale isolatie

Beleven we eenzaamheid nu we afgezonderd worden?

Ons land is in een tijdelijke en beperkende lockdown. We worden aangeraden om zoveel mogelijk contact te vermijden en aan social distance te doen. Hoe zit het met de kans op eenzaamheid? Hebben deze tijdelijke maatregelen een kans op meer eenzaamheid? Kunnen we deze invloed op ons levensstijl wel begrijpen?

 

Onze zwakke bevolkingsgroepen zijn al helemaal geïsoleerd. Ze krijgen momenteel geen bezoek meer. Dan denk ik aan de rusthuizen en de ziekenhuizen. Maar we worden sowieso afgeraden om nog contact te zoeken. Afstand houden en andere mensen mijden is de opdracht. Leidt dat tot eenzaamheid?

 

Eenzaamheid of sociale isolatie

Ik denk persoonlijk niet dat we nu ‘en masse’ eenzaamheid gaan ervaren. Er is een essentieel verschil tussen eenzaamheid en sociale isolatie. We gaan nu – hopelijk – allemaal ervaren wat sociale isolatie is. Hoe is het? Om onze vrienden, familie en collega’s te moeten missen. Misschien is dit wel de kans om te ervaren wat sommige van ons allemaal dagdagelijks ervaren…

 

Mijn grootmoeder zit nu ongeveer 2 jaar in een service flat. En voor haar was dat de beste beslissing ooit. Na de dood van mijn grootvader in 2014, is ze 4 jaar lang alleen blijven wonen in dat grote huis. Heldere dagen was ze alleen, tenzij één van de buren of kinderen eens langs kwamen. Of tijdens haar wekelijkse uitstap naar de markt. Niet om iets te kopen, maar wel voor dat klein beetje sociaal contact.

 

Enfin, sinds ze in de service flat woont, is ze uit haar sociaal isolement. Ze ziet nu dagelijks andere mensen. Dagelijks heeft ze haar babbel en moet ze niet meer wachten tot er iemand langs komt. Voelt zij zich eenzaam? Totaal niet. En nu moet ik eerlijk toegeven dat dit ook niet het geval was in haar dagen van voor de service flat. Ze was vaak alleen en kon dat ook goed verdragen maar nooit was ze echt sociaal geïsoleerd. Wat nu wel het geval is met de corona crisis. Ik ben benieuwd hoe dat haar gaat beïnvloeden.

 

Maar wat doet dat sociaal isolement nu?

Mijn mening is, dat dit sociaal isolement wel eens deugd kan doen. We gaan terug leren appreciëren wat het is om omringd te zijn door onze naasten. We gaan terug de betekenis leren van wat het is om elkaar te begroeten. En eventueel beseffen dat we blij zijn dat sommige mensen niet meer in ons leven zijn. Hoe dan ook, is het een goede leerschool.

 

Mensen die me volgen op Facebook, weten dat ik mee doe aan de vasten. Net om bovenstaande reden. Om terug appreciatie te krijgen voor het dagdagelijkse. Om terug te genieten van mijn omgeving. Zodat ik weer blij kan zijn om mijn familie, vrienden en collega’s te zien. En om terug te kunnen genieten van mijn koffie. 😀

 

Eenzaamheid is iets anders dan alleen-zijn.

Wat we nu gaan ervaren door dit sociaal isolement, is alleen-zijn. En dat is iets anders dan eenzaam zijn. Want na deze periode gaan we elkaar gewoon terug zien én intens zien. Het heeft geen echte blijvende gevolgen. Daarbovenop gaan we ondertussen manieren zoeken om met elkaar in verbinding te blijven. En zolang we werkelijk in verbinding blijven, en weten dat er mensen voor ons zijn, gaan we uit de eenzaamheid blijven. Want eenzaamheid is echt niet hetzelfde als alleen-zijn.

 

Alleen-zijn kan heel fijn zijn. Eenzaam is niemand graag. Eenzaamheid is het beleven van een gemis. En gemis dat pijn doet. Een pijn waaraan je lijdt: ‘ik heb niemand’. Wie zegt dat hij graag eenzaam is, weet niet waar hij het over heeft.

 

Omgaan met het sociaal isolement van de ‘lockdown’

Sociaal isolement kan je objectief meten. Maar hoe ga je dat doen met eenzaamheid? Dat is toch nog steeds een subjectieve ervaring. Geef toe, sommigen zijn de hele tijd onder mensen en voelen zich toch eenzaam. Anderen zijn zeer geïsoleerd maar voelen zich niet eenzaam. Alleen-zijn is duidelijk niet hetzelfde als eenzaam zijn.

 

Door deze lockdown zitten we nu dus in het alleen-zijn. Zorg er dan dus ook dat het dat is. Alleen-zijn. En dat we niet eenzaam worden. Ben je het alleen-zijn beu, verbind je dan. Contacteer je naasten. Bel, SMS, Skype, Video chat en ik zou haast zeggen schrijf een brief. Maar dat wil ik de postbodes dan precies weer niet aan doen. Maak gebruik van de digitale wegen of de ouderwetse telefoon. Maar zorg voor verbinding.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *