Wanneer iemand zichzelf uitnodigt

Emoties tonen

Sofie is niet uitgenodigd op een kerstfeestje. Ze laat iets weten en nu doet het nog meer pijn.

 

Ik zal even de situatie schetsen zodat je de achtergrond informatie hebt. Sofie is niet haar echte naam. Ik gebruik die naam gewoon graag. Het is een persoonlijk verhaal van mezelf.

 

Ik nodig een aantal mensen uit om bij mij en mijn vriend te komen eten. Ik vind het belangrijk dus ik bel ze allemaal persoonlijk op. Enkele weken later krijg ik onverwachts een bericht van Sofie waarin staat: “Bedankt voor de uitnodiging. Ik zal aanwezig zijn, ik kijk er al naar uit! X x”.

 

Mijn eerste gedacht is natuurlijk oei wat is dit. Waarschijnlijk hebben ze elkaar gezien en is verteld geweest over het ‘kerstfeest’. Hierdoor denkt Sofie waarschijnlijk dat het voor de ‘vaste’ groep is en dat ze ook uitgenodigd is.

 

Ik wil even ingaan op wat er na die ‘oei’ kon gebeuren. Het was een keuze tussen het conflict vermijden of het conflict aangaan.

 

Het makkelijkste zou zijn om het conflict te vermijden. Dit kon ik doen ofwel door een bericht terug te sturen:

  • Fijn dat je kunt komen! Ik heb nog geen tijd gehad om je te bellen. Ik kijk er naar uit.

Of ik vermijd het conflict op een andere manier en:

  • Ik stuur niets en hoop dat het zichzelf oplost. Of wel komt ze mee of wel blijft ze thuis. We zien wel.

 

Er zijn twee problemen in bovenstaande reacties. In het eerste geval bewaak ik mijn grenzen niet en laat ik over me heenlopen. In het tweede geval creëer ik een situatie die stress geeft aan beide partijen. Ik moet afwachten of Sofie komt of niet en moet eventueel een extra bord voorzien. Voor haar geeft het ook stress want zij weet nu niet wat ze moet doen.

  • Nog eens sturen omdat Sander niet antwoord?
  • Of toch maar gewoon thuis blijven?

 

Want een onzekerheid seg!

 

De derde optie is het conflict aangaan. Ja een conflict, want geef toe, dit is geen fijne situatie. Iemand stuurt naar jou dat ze uitkijkt om er bij te zijn en jij moet dan zeggen dat ze niet welkom is.

 

Wat me vooral intrigeert aan de situatie is dat het bericht alleen aantoont dat er iets is. Maar niet precies wat. We kunnen dat wel invullen (pijn, verdriet,woede; ik wil er bij zijn) maar we zijn niet zeker. Waar we wel zeker van zijn is dat Sofie een bericht stuurt om iets te bereiken. Wat dat juist is, zouden we aan haar moeten vragen. (Wat ik niet heb gedaan) Maar ik vermoed dat het doel is om er alsnog bij te mogen zijn.

 

Maar goed. Ik bel haar op want ik moet deze situatie natuurlijk uitklaren:

  • Sander: Dag Sofie ik denk dat er een misverstand is.
  • Sofie: Dat was maar een grapje, nu heb ik u liggen hé!
  • Sander: Neen, dat is niet waar nu moet ik gewoon bellen om te zeggen dat er een misverstand is. Maar ik ben blij dat het niet zo is. Dag dada, bye…

 

Ja, het afsluiten was ongemakkelijk omdat ik voelde dat het een niet afgesloten verhaal was. En zoals je ziet was het ook maar een zeer kort en geconstrueerd gesprek.

 

Hieronder vertel ik waarom de reactie van Sofie enkel maar geleidt heeft tot meer pijn. Ook al wou ze haar moed bijeen rapen om haar gevoel duidelijk te maken.

 

Dit bericht was een uitnodiging tot een ongezellige situatie die Sofie zelf gecreëerd heeft. Sofie wil er graag bij zijn en is niet uitgenodigd. Mijn hypothese is dat Sofie lang heeft gewacht met dat bericht te sturen omdat ze niet wist hoe ze er mee moest omgaan. Ik durf zelfs vermoeden (omdat er enkele weken overgaan) dat ze de raad heeft gekregen om me te contacteren en dat ze dan misschien wel mee mocht. Dus Sofie raapt al haar moed bijeen en stuurt dat bericht. “Yes, ik heb mijn gevoel uitgedrukt!” Vol spanning wacht ze het antwoord af. Sofie is blij dat ze de stap heeft gezet.

 

De telefoon gaat en Sofie krijgt het warm. Na het gesprek blijft ze gekwetst achter. Want wat Sofie nu ervaart is een echte afwijzing. Ze heeft passief agressief laten weten dat er bij wou zijn. En krijgt nu een NEEN te horen. Dat doet pijn. Niemand vindt afwijzing fijn.

 

Het erge aan dit is, dat de situatie voor mij opgelost is. Mijn probleem is van de baan. Het is Sofie die achter blijft en er nog altijd mee zit. Het zal wel wat wegebben en als de datum daar is, zal het terug even steken.

 

De vraag is: wat had Sofie beter gedaan?

 

Het is overduidelijk dat ze er mee zit. Belangrijk voor Sofie is dat ze weet waar ze ‘precies’ mee zit. Welk gevoel is dit? Ik vermoed in het geval van Sofie dat het verdriet is.

Wat had ze beter gedaan? Aangezien ze toch een bericht wou sturen had ze beter één gestuurd die haar verdriet benadrukte. Dan had ze ook een reactie gekregen die in teken stond van dat verdriet.

 

Bijvoorbeeld: “Dag Sander. Ik weet dat je een feestje geeft en ik vind het jammer dat ik er niet bij mag zijn. Ik voel me uitgesloten nu en dat doet pijn. Mag ik er toch bij zijn?”

 

Zo een bericht maakt al duidelijk dat er geen misverstand aan de hand is. Dit bericht zorgt er ook voor dat Sofie geen (gevoelloos) deksel op haar neus gaat krijgen. Het antwoord dat ze kan krijgen, kan voor haar nog wel altijd als een deksel op haar neus aanvoelen.

 

In mijn geval zou Sofie nog altijd niet mogen komen want er is een reden dat ik met deze groep heb afgesproken. Maar als ze haar bericht in de stijl gestuurd had als hierboven, dan had ze een begrijpende Sander aan de lijn gekregen. Een Sander die een uitleg gaf waarom en een deel van de pijn zou verminderen. Let op ‘deel’ want ik kan een pijn niet wegnemen.

 

Zoals het nu gelopen is, draaide mijn antwoord om het ’misverstand’ en het duidelijk maken dat ze niet mag komen. Dat is een heel andere situatie.

 

Wat ik duidelijk wil maken is; het is gevaarlijk om met cynisme of passief agressief te communiceren van uw emoties. Het is een veilige manier van communiceren voor jezelf. Maar je creëert vaak een situatie die pijnlijker wordt en niets oplost. Als je niet duidelijk bent, ga je een antwoord krijgen dat je niet fijn vindt. Want het antwoord zal ook niet gaan over wat je echt wilt zeggen. En op deze manier ga je twee maal pijn hebben.