Choose your battles

Twee jaar geleden was ik op bezoek bij vrienden in Zwitserland, een gezinnetje van 4. Papa Bart, Mama Christine, dochter Julie (4) en zoontje Phil (2). Phil sliep al een hele tijd slecht. En soms legde ze hem samen op de kamer bij Julie. Dan sliep hij wat beter. Zeker als mama en papa weg waren, en om de babysit geen strijd te geven, lieten ze dit toe.

 

Maar na een paar maanden waren ze dit toch weer wel beu. Het is toch geen oplossing om die twee altijd samen te laten slapen… En ze stonden er dan ook op dat Phil terug in zijn eigen kamer sliep. Dit was in het begin weer lastig. Hoe zouden ze weer een flinke jongen van hem maken? Een jongen die op tijd ging slapen zonder veel problemen?

 

Op een bepaald moment hadden Bart en Christine door dat de matras van zijn zus de oplossing was. Hij lag immers graag op die matras. Dus wat deden Bart en Christine, ze hadden die matras naast zijn bed gelegd. En zo sliep hij terug in zijn eigen kamer. Maar wel naast zijn bed, op de grond.

 

Voor dat ik daar was, waren de ouders al een tijdje terug bezig om hem terug in zijn eigen bed te krijgen. Want zo naast je bed slapen is toch ook maar niets. En dat ging ondertussen vrij goed. Tot in de week dat ik daar op bezoek was. Die week was hij terug slecht aan het slapen en was het weer een gevecht om hem op tijd in bed te krijgen.

 

Dus op een avond als Bart weg is en ik daar beneden zit, legt Christine hem te slapen. En ze komt in mijn ogen snel terug naar benden. Zo die twee slapen zegt ze opgelucht. Het zou niet lang duren en dan was Bart ook thuis. Dan hadden we de avond voor ons.

 

De thuiskomst van Bart was aangenaam. Hij was blij dat de kinderen zo gemakkelijk in bed waren gekropen en zou zich even opfrissen voor het eten. Op zijn terugkomst naar beneden was hij echter niet meer zo gelukkig. Hij zag dat Phil terug naast zijn bed lag. Waarom steken we al die moeite in hem in zijn bed te krijgen, om hem dan er naast te leggen!

 

En toen zei Christine de wijze woorden: Choose your battles. Phil sliep al terug een week slecht. Hij was moe en lastig, zij waren het beide terug beu en ze hadden bezoek. Wat is nu het belangrijkst? Dat onze zoon op tijd zijn bed ligt? Dat hij na een week nog eens goed slaapt? En dat wij tijd kunnen doorbrengen met Sander? Of waar hij ligt te slapen? Bart accepteerde het op voorwaarde dat hij morgen terug in zijn eigen bed zou liggen. Einde van de discussie op dat moment.

 

Het was wat Christine zei, dat me bijgebleven is. Choose your battles. Want dat is hetgeen dat ik ook vaak fout zie gaan. Als we dan stappen zetten in assertief gedrag, gaan we ineens alles tegelijkertijd doen. Gaan we alles zeggen wat ons stoort, en ook de diep intense ergernissen samen aanpakken met kleinigheden. En dat werkt gewoon niet. Focus je eerst op het belangrijkste. Op dat wat je het meest stoort. En pak de details later aan.

 

Als je keuken opengebroken is voor verbouwingen ga je ook eerst de keuken in orde maken voor je het behang in de slaapkamer doet. Als je schip aan het zinken is, dan wil je iedereen zo snel mogelijk in de reddingsboeien en maak je je ook geen zorgen om wie er samen in een bootje zit. Als een collega elke dag 5 minuten te laat is, is het niet het moment om over zijn afwas te praten. Neen, dan ga je dat gedrag eerst aanpakken.

 

En zo hebben we allemaal wel kleinigheden die ons storen in ons dagelijks leven. Vit jij ook op de details, of pak je aan wat aangepakt moet worden.